W Polsce każdego dnia co najmniej sześcioro młodych ludzi podejmuje próbę odebrania sobie życia. Szacunki te bazują na statystykach Komendy Głównej Policji, jednak trzeba mieć świadomość, że pokazują one jedynie część rzeczywistej skali problemu. Nie każda próba samobójcza jest bowiem zgłaszana służbom. W wielu przypadkach policja w ogóle nie zostaje poinformowana, czasem wiedzę o takim zdarzeniu mają wyłącznie najbliżsi, a bywa i tak, że nikt poza samym dzieckiem nie wie o jego dramacie.
Według danych Komendy Głównej Policji za 2025 rok, udostępnionych w styczniu 2026 roku, sytuacja dotycząca samobójstw wśród dzieci i młodzieży w Polsce stała się szczególnie niepokojąca. W grupie wiekowej 7–18 lat odnotowano 161 zgonów samobójczych, co oznacza wzrost o 27% w porównaniu z rokiem 2024, kiedy doszło do 127 takich zdarzeń. Łącznie zanotowano również 1925 prób samobójczych dzieci i młodzieży.
Eksperci zajmujący się zdrowiem psychicznym wskazują, że na każde samobójstwo dziecka może przypadać od stu do nawet dwustu prób samobójczych. Dane te pokazują, jak ogromna i trudna do pełnego oszacowania jest skala tego zjawiska. Trzeba też podkreślić, że śmierć nastolatka w takich okolicznościach dotyka nie tylko jego rodzinę, lecz również przyjaciół, rówieśników, nauczycieli
i wychowawców. Szacuje się, że każde samobójstwo oddziałuje nawet na 135 osób z otoczenia zmarłego. Pokazuje to, jak szeroki i bolesny społecznie jest zasięg tego problemu.
Zachowania samobójcze obejmują szerokie spektrum stanów – od biernych myśli typu „chciałbym, żeby mnie tu nie było”, aż po szczegółowe planowanie i próby odebrania sobie życia. Nie są one przejawem „słabości charakteru”, lecz najczęściej wynikiem współdziałania czynników psychologicznych, biologicznych, społecznych i środowiskowych.
Kryzys suicydalny można określić jako stan, w którym człowiek pragnie odebrać sobie życie i jest gotowy do podjęcia aktu samobójczego. Osoba doświadczająca takiego kryzysu często nie zastanawia się już, czy warto żyć, ponieważ podjęła decyzję o zakończeniu swojego życia. Dlatego tak ważne jest szybkie rozpoznawanie sygnałów ostrzegawczych, odpowiednia reakcja otoczenia oraz zapewnienie profesjonalnej pomocy psychologicznej i psychiatrycznej.
Poniżej umieszczamy link, pod którym można znaleźć niezbędne informację gdy podejrzewamy, że dziecko, nastolatek znajduje się w kryzysie emocjonalnym czy samobójczym, gdy chcemy komuś pomóc, a nie wiemy, gdzie szukać pomocy. Pod tym adresem umieszczone są numery telefonów na bezpłatną infolinię zarówno dla dzieci i młodzieży, jak i dla rodziców czy opiekunów. Dostępne są poradniki oraz otwarte webinary „Pierwsza pomoc rodzicielska”.
Zapraszamy na stronę „Życie warte jest rozmowy”.
Gdzie szukać pomocy?
Jeżeli Ty lub ktoś z Twojego otoczenia potrzebuje pomocy, pamiętaj, że istnieją instytucje oferujące wsparcie:
- 116 111 – Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży (bezpłatny, czynny 24/7).
- 116 123 – Kryzysowy Telefon Zaufania dla Dorosłych.
- 800 121 212 - Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka
- 112 – W sytuacjach bezpośredniego zagrożenia życia.
